Paradijsje

Afgelopen week heb ik de mooie dagen benut voor snoeiactiviteiten in de tuin. Wanneer ik, zacht zingend, bezig ben hoor ik gerommel. Nieuwsgierig kijk ik op. Oh jee, de buurman staat op zijn balkonnetje op een ladder de daklijst schoon te maken. Erg dapper, ik zeg maar even niets, bang hem te laten schrikken. Blijkbaar valt het mee, want even later vraagt hij om mijn e-mailadres, hij heeft een foto gemaakt van mijn tuin. Daar bovenop die ladder!
De volgende dag vind ik in mijn mailbox een berichtje met de foto en de titel: paradijsje.

Wow, paradijs, dat is toch een droomplek? Wiki zegt: een oord waar het leven heerlijk is.

Het paradijs, de plek van oorsprong en toekomst. Mensen praten erover, maar niemand weet er het ware van. Een plek voor de verbeelding, waar een spanningsveld heerst, een plek waar het leven heerlijk is.

Mijn tuin een paradijselijk oord? Er gebeurt heel veel in mijn tuin. Dagelijks loop ik er doorheen met of zonder camera. Ik geniet van de mooie plekjes, de bloemen, de vormen, de kleuren, van wat er is en wat er zou kunnen zijn. Ik geniet wanneer ik denk aan een mooi gesprek, een mooie gedachte of van het lied dat ik spontaan ga zingen.
Ik geniet van het spanningsveld dat gecreëerd wordt. Bij mezelf: rustig genieten? Onkruid trekken? Plantje verpoten? Me ergeren aan de slakkenvraat of het werk van ander ongedierte?
De natuurlijke spanning: De vogels die in het voorjaar om elkaar heen dartelen. De kikkers die kwaken om aandacht. De jonge gezinnen.
De verbeelding kent geen twijfel, voor fantasie en werkelijkheid is een plek in mijn tuin. Met open ogen tuin je erin.

De plek waar het leven heerlijk is, dat is mijn tuin absoluut. Ik loop er vaak alleen, waan me onbespied, zing, geef mijn emoties de vrije hand, ben mezelf en geniet. En kom je toevallig binnenlopen, geen probleem, dan neem ik je mee en geef je een rondleiding door mijn paradijsje.